Eind juli 2026 besefte kunstenares Tamayo Okano dat dit onderzoek haar misschien nog jarenlang zal bezighouden—misschien zelfs de rest van haar leven. De kiem ervan lag al in haar vorige voorstelling, Care. Omringd door ouder wordende familie en vrienden—van wie sommigen intussen overleden zijn—en dansend in een lichaam dat zelf ouder wordt, voelt ze dat dit een thema is waar ze niet omheen kan.
Tamayo gelooft dat onze afwijzing van ouder worden diep in ons verankerd zit, net als onze angst voor de dood. Naarmate we ouder worden, verandert ons lichaam. Haar zicht en gehoor zijn achteruitgegaan, ze raakt sneller buiten adem en ze moet zorgvuldiger omgaan met haar energie om te kunnen blijven werken. Grijs haar is daar een eenvoudig voorbeeld van. Het veroorzaakt op zich geen problemen, maar herinnert ons eraan dat we ouder worden en dat onze tijd eindig is.
Net doordat we zo voorzichtig proberen te leven en ziekte of een onverwachte dood te vermijden, ontstaat volgens haar soms ook de behoefte om te zeggen: “Het kan me niet schelen.” Een verlangen om te voelen dat het leven niet volledig beheerst wordt door de angst voor de dood. Gaandeweg besefte Tamayo dat precies daarin haar onderzoek ligt. Niet in een ontkenning van ouder worden, maar in een bevestiging van het leven. Ze wil zoeken naar een manier om ouder worden te omarmen en zo ruimte te maken voor meer vrijheid. Ze hoopt zelf zonder angst ouder te worden en, hoe klein ook, bij te dragen aan een samenleving waarin dat steeds meer mogelijk wordt.
Binnen de Japanse traditionele dans word je pas na je zestigste als meester erkend. Tot dan blijf je oefenen en verdiepen. Dat was voor haar, na jaren in de westerse hedendaagse dans, een openbaring. Waar het jonge, soepele lichaam vaak de norm is, wordt ouder worden al snel als verlies gezien. Vanuit dat contrast is Tamayo zich gaan verdiepen in de Japanse traditionele dans, op zoek naar een nieuw perspectief op ouder worden en dans.
Onlangs werd ze lid van Leon, een intergenerationele en inclusieve danswerkplaats. Vanaf september start ze ook een langdurige artistieke residentie in een woonzorgcentrum, waar ze dit onderzoek verder zal ontwikkelen vanuit zowel haar artistieke praktijk als de dagelijkse ontmoeting met mensen die ouder worden.
Tijdens de Open Studio begin december wil Tamayo Okano de ontdekkingen, vragen en inzichten uit dit onderzoek delen. Ze nodigt het publiek uit om samen na te denken over ouder worden, dans en de mogelijkheid om vrijer te leven.
